SOĞUK SU
Çeviren: Mehmet Gündoğdu @avuntusaati
Hasadı yaktılar.
Tüm hayvanları öldürdüler.
Alman ordusu geri çekilmeye devam ediyordu.
Budapeşte yolundayken, artık silah sesleri yoktu.
İki gün boyunca sessizlik hâkimdi.
Tam anlamıyla bir sessizlik.
Ve Sonra, Rusların geleceğini duyduk.
Herkes paniğe kapıldı.
Tam bir panik hâli.
Neden panik yaptınız ki?
Neden mi?
Rus Ordusu
Kafkasyalı ve Moğollu gençlerle doluydu.
Onlar vahşilerdi.
Gerçek vahşiler!
Bunu nasıl açıklayabilirim bilmiyorum.
Babam en kıymetli eşyalarımızı
kasalara topladı.
Bazılarını mahzende topladı,
ve amcalarım, kalanları
ormana gömdü.
Bu, babanın arabası değil mi?
Ver onu bana.
Dün oradaydı zaten!
Ee nolmuş?
Kes şunu! Anteni kıracaksın.
Tam bir göt lalesisin.
Baksana.
Eh işte.
Daha iyisini yapabiliriz.
Tüh.
İşte.
Sesi çok açma!
Harika.
En azından babamla konuşabilirdi.
Lanet olsun, o kadar da zor bir şey değil.
Ne gerek var? Baban velayeti istiyor. Mahkemeler ona verdi.
Ya o geri zekâlıya geri dönmek istemiyorsam!
Bir şey yapamaz. Bu, senin seçimin; annenin değil.
İsterse beni geri alacak.
Ne zaman?
Aslında, beni bir eve yerleştirmek istiyor. Beausoleil kliniği.
Annem gibi tedaviye ihtiyacım olduğunu düşünüyor. - Bundan hiç bahsetmemiştin.
- Sana her şeyi anlatmıyorum. - Ama ben her şeyi anlatıyorum.
- Neden gülümsüyorsun? - Nedeni yok.
- Bir dahaki sefere nedenini söyle. - Beni rahat bırak!
Geçen yıl tüm posterlerimi yırttı,
ve ben de, onun lastiklerini tornavidayla kestim.
Sokağın aşağısında beni kovaladı, beni geri sürükledi,
ve tekmelemeye başladı,
ve ben de, ağzım kan doluncaya dek ayak bileğini ısırdım.
Bu yüzden mi seni Beausoleil'e gönderdi?
Oraya gittim...
Ama seni görmeme izin vermediler.
Sonra da bana herkese anlattığın o şeyi söyledin.
Korkmuştum, Gilles.
Gerçekten çok korkmuştum.
Biliyorum.
Geri dönmek istemiyorum. Bana yardım edeceğine söz ver.
Tamam.
Öyle deme. Bu ciddi bir mesele.
- Biliyorum. - Hayır, bilmiyorsun.
Hâlâ çocuksun, ama olsun.
Bu yüzden mi gülümsüyordun?
Doğru. Kitaplarım, plaklarım, kâğıtlarım var, ama sıfır tecrübe.
- Annen yardım edemez mi? - Gerçekçi ol! İşe yaramazın teki o.
Beraber yaşadığı çocukla bahisçide çalışıyor.
Mahkemeyi ne güzel etkilerlerdi değil mi?
Ayrıca, o, bir Arap, ve her ikisi de Scientologist!
Hiçbir mahkeme velayeti ona vermez.
Şimdi ne yapacaksın peki?
Hiçbir şey.
Mahkeme kararı kesindir.
Göreceğiz.
Neyi göreceğiz?
Henüz söyleyemem. Bu bir sır.
Nasıl olsa sana anlatacağım.
Yalnızca sana anlatacağım. Yemin ederim.
Bırakın beni, şerefsizler!
Tutsana şunu!
"Kaynayan kanım, zihnimi harıl harıl
kadınlar ve kızlarla doldurdu,
çünkü onlar hakkındaki gerçeği bilmiyordum,
Karman çorman düşüncelerimle hayal gücümde,
onlarla kalakaldım.
Bu düşünceler, hislerimi müşkül bir hâlde bıraktı,
ve neyse ki...
kendimi nasıl kurtarabileceğimi bana hiç öğretmemişlerdi.
Ama çocukça oyunların
muteber olduğu zamanlar geçmişti.
Kötülüğün bilincine eşlik eden utanç,
ilerleyen yıllarda gelmişti.
Doğuştan gelen ürkekliğimi
aşılamaz bir hâle getirmek içindi.
Ve asla, ne o zaman ne de o zamandan bu yana,
kur yapmadığım ve ahlaksız bir teklifi
kabul etmesi muhtemel olan
vicdansız bir kadına bir teklifte mi bulunmuştum oysa?
Öyle bir çarpıntıya tutuldum ki, arzularımı tatmin edemedim,
en abartılı hareketlerle onları heyecana boğdum."
"Karanlık sokakları
ve gizli köşeleri aradım,
kendimi uzak diyarlardaki kadınların
dostluklarına maruz bırakmaktan hoşlandığım için.
Gördükleri müstehcen bir nesne değildi.
Böyle hiç düşünmemiştim bile.
Gördükleri gülünç bir nesneden ibaretti."
Bay Guersaint, okumaya devam edin.
Takip etmiyorsun.
Güzel. O zaman ben sana yardım edeyim.
"Gülünç bir nesne"deyiz.
"Gülünç bir nesne"den itibaren okumaya başla.
Sayfa 121.
Bu da ne?
"İtiraflar" nerede?
Evde unuttum.
Pekâlâ.
Mademki okuyamıyorsun, o zaman
hatırladığın kadarını bize anlatabilirsin.
Sıradaki olay ne?
Okumuş olsaydın, hatırlardın.
Ne hakkında konuştuğumuzu biliyor musun?
"Gülünç nesne" nedir?
Seni ilgilendiriyor olmalıydı.
Onun... ya da bunun...
Ne düşünüyorsun, Gilles?
Zamanımı senin gibi dangalaklarla boşa harcıyorum!
Kafamı bozma!
Defol buradan!
Yürü!
Eşyalarını da al...
Tabii edebiyatla çok ilgilendiğin için...
Ve müdür yardımcısına söyle seni dersimde istemiyorum!
Hadi defol buradan!
Yavşak!
O adiler, bileziğimi kırdı ve cüzdanımı aldı.
Cüzdanın burada.
İçinde her şey tam mı?
Sonra kontrol edebilirsin.
Beni tutmaya hakları yoktu!
Seni nerede tuttular?
Boktan bir soyunma odasında.
Orada ne oldu peki?
Hepsi bu mu?
Beni yıldırmaya çalıştılar, ama maalesef ki şansları yoktu.
Bunu daha önce de yapmıştın.
- Olabilir. - Olduğunu biliyorsun.
Kanıt yok! Ben hiçbir şey imzalamadım. Kanıtla!
Elimizde onların sözleri var.
Ve ayrıca, bugün erkek arkadaşınızla sizi
mağazadaki plakları çalarken gördüklerini söylüyorlar.
Onların sözlerinin bir önemi yok.
Neden?
Çünkü, onlar yeminli memur değiller.
Ayrıca, benim de anlatabileceğim birkaç şey var.
Misal?
Hiç.
Okulda değilsin şu an.
Burası karakol. Sorularıma cevap ver.
Hiçbir şey. O zaman soyunma odasında ne olduğunu onlara sor.
Asker tıraşlı uzun boylu adamdı.
O ve ben orada yalnızdık.
Bana birkaç aptalca soru sormaya çalıştı.
Ve yanıtlamadığımı görünce...
Eteğimin altına dokunmaya başladı.
Sonra?
Külodumu çıkardı ve sonra...
Parmağını bana soktu. Kuru kaldım.
Ve izin mi verdin?
Hiçbir şey hissetmedim. O yoktu.
Uzun sürdü mü bu?
Hiçbir fikrim yok.
Sonra beni diz çöktürdü, ve sikini çıkardı.
Sana sordu mu...
- Hayır sormadı. - Seni zorladı mı?
Hayır, sadece üstüme işedi.
Sikiyle üstüme işedi. Bu doğru.
Bu ciddi bir iddia.
Ne ciddi ama!
O zaman...
Christine Huart...
Dosyan üç haftadır burada.
Ne olduğunu biliyor musun?
Babanın derhâl istediğine dair bir mahkeme kararı.
Başka bir deyişle...
Seni iki memurla evine
göndermemi istiyorlar...
Rızanla veyahut rızan olmadan.
Söyleyecek bir şeyin var mı?
Yok.
Ailen boşandığında,
annenle yaşamayı mı istedin?
Kimse bana sormadı.
Babanla yaşamayı mı tercih edersin?
O alçakla yaşamaktansa ölmeyi yeğlerim.
Ya şimdi?
Çekip gitmek için yaşım gelene kadar bekliyorum.
Peki nereye gideceksin?
Nereye gideceğimi biliyorum.
Yani söylemeyeceksin?
Annen mektuplarıma cevap vermeyecek.
Aptal değil o! Ne istediğini biliyor!
Artık çok geç.
Belki yardım edebilirdim...
Ama artık çok geç.
Baban senin için geldi.
Chapon'un teslimatını yapmaya vaktim kalmadı.
Bu iş bir saatimi aldı.
Baksana...
Minibüsü al.
Orada bir rulo çit var...
Ve 250 tane kazık.
Onları müşteriyle birlikte say, yoksa yine bir şeyler denerler.
Tıraş olabilirdin.
Baksana bi, kamyonu onun için boşaltın.
Ya da yok. %10 indirim almıştı.
Bu işe gerek yok.
PERSONEL HARİCİ GİRMEK YASAKTIR
Babamın iş yerinden bu.
Arkadaşlarından biri benim için aldı.
...Altı, yedi, sekiz.
Bunu halletmek çok basit.
Sadece fünyeyle çalışır.
Bunlar onlar.
Fitili bu tarafa takıyorsun.
Sonra diğer tarafa.
Bu, Bickford fitilidir.
İstediğin gibi kesebilmen için on üç fitlik. İp ve baruttur.
Ama şunu unutma: Bir kez yandı mı, daha da sönmez.
İçeri girebileceğini kim söyledi?
Burası kimin evi?
- Madeleine burada mı? - Cevap ver bana!
Burası kimin evi?
Biraz saygı göster!
Görüşürüz, Mourad.
Christine'i ondan aldılar. Haberin yok muydu?
- Yoktu. - Güvenlik görevlileri onu yakaladı.
Bundan haberim var.
Siktiğimin plaklarını çalarken,
ona ne olduğu umrunda değil bile!
Annen ve baban seni her zaman beladan kurtarabilir
ya da geçen seferki gibi para bayılabilirler öyle mi?
Sarhoşsun! Seni dinlemiyorum!
Anahtarı bana ver ve git zıbar yat!
Şu siktiğimin anahtarını versene!
Bir daha yaparsan ağzını burnunu dağıtırım dedim!
Bu, Christine için bir oyun değil. Bu onun hayatı.
Tamam, Mourad, uzatma artık.
Dokunma bana, ibne!
Sana en son polis çağıracaklarını söylediler.
Polisler onu babasına verdi,
ve o da, Beausoleil'i onu gönderecek.
Ne olacak şimdi?
Madeleine, karakola vardığında gitmişti,
o da, hırdavatçıya gitti.
Satış elemanı onu kapı dışarı etti.
Orada mıydın sen?
Yok, telefon kulübesinden beni aradı.
Haykırışlar içerisindeydi. Elbisesi paramparça olmuş.
Gidip onu almamı istedi.
Zaten bahisçiye de geç kaldım.
Odanız hazır.
Bunu.
Bunu yatmadan önce al. Sana iyi gelecek.
Ağır bir ilaç değil.
İçmek zorunda değilsin, ama yine de, Dr. Varennes'a söylemek zorundayım.
Böyle daha iyi.
Bir şeye ihtiyacın olursa, ofisim koridorun aşağısında.
Orada bana ulaşabilmen için bir düğme var.
İyi geceler.
Şuna bir bak.
Louvre'da şu sana gösterdiğim "Bakirenin Ölümü"nü hatırlıyor musun?
Bakirenin ayaklarındaki bu figür... Hatırladın mı?
Bir eli gözlerinde, diğeri boğazında, başı öne eğilmiş.
Bundan daha dokunaklı olan çok az sayıda resim bulabilirim.
Peki ya sen?
Seni de aynı biçimde etkiliyor mu...
yoksa etkilemiyor mu?
Resim bittiğinde ise,
Caravaggio, suda boğulmuş bir fahişeyi model olarak kullanmakla suçlanmıştı.
Eğer dikkatlice bakarsan, olası görünüyor.
Bu, büyük bir skandala neden olmuştu,
ve Caravaggio'nun müşterileri resmi kabul etmeyi reddetti.
Kendisini savunamadı,
çünkü, düelloda bir adamı öldürdüğü için, Roma'yı terk etmek zorunda kalmıştı.
Dinliyor musun?
Evet.
Okulundan gelen mektubu gördün mü?
Görmedim.
Hadi ordan, aptal değilim.
Masanın üzerindeydi.
Evraklarımı karıştırdığını biliyorum.
Evet, gördüm.
Güzel.
Peki bu konu hakkında ne düşünüyorsun?
Ne düşünmeliyim? Gelecek sene beni okuldan atabilirler.
Neyse zaten sınavı geçeceğim.
- Ya geçemezsen? - Geçeceğim.
Ya başarısız olursan?
Geçeceğim dedim ya!
Lütfen bana karşı sesini yükseltme.
Zaten bu sorunları yeterince yaşadım.
Tanrı aşkına, geçen sene zaten iki defa disipline verilmiştin!
Dalgana bak, ama seni yakalamalarına izin verme.
Müdürünü görmekten ve önünde
el pençe divan durmaktan bıktım.
İki yıl önce...
Matematik çok zor olduğundan, seni beşeri bilimlere transfer ettik.
Sonra da, Latince olmayan bir program ayarladık,
çünkü, böyle daha da kolaydı.
Peki bana ne istediğini söyle?
Aptallarla ve aptal babaların çocuklarıyla dolu bir özel okul mu yoksa?
Tıpkı senin geri zekalı kuzenin gibi.
20 yaşlarında mıydı neydi, hâlâ lise okuyordu?
Şu aptaldan bahsetmeyi bırak!
16 yaşındayım ve henüz başarısız olmadım, tamam mı?
Onlara cevap vermek ya da görmek istemiyorsan yapma yeter.
Bu benim problemim!
Bu ses tonuyla konuşma.
Ve ayrıca, bir mahsuru yoksa, bu benim de problemim.
Evet, var!
O kaltak bütün yıl benim peşimdeydi!
Zavallı küçük kurban.
Duvar yazıları, soygun, protestolar, ve her şey bana kaldı!
Her zaman ben değildim. Günah keçisi olmaktan bıktım usandım.
Şimdi de sana yazıyor.
Ne yaptım ki ben şimdi? Burama kadar geldi!
Bana yazdığına göre, bir nedeni vardır elbet.
Sana bir nedeni olmadığını söyledim ya!
Takıntılı biri o! Beni atmak istiyor!
Böyle yapacaksan, konuşmanın bir anlamı yok.
Anlamaya bile çalışmıyorsun!
Kes artık şunu, Gilles!
Küçük sersem...
Şimdi konuşabilir miyiz?
Bu benim de problemim.
Az önce annenle konuştum.
Mektubun bir kopyasını aldı.
Ne dedi peki?
Yatılı okula gitmeni istiyor.
Müdürle konuşmuş, mükemmel bir fikir olduğunu düşünüyor.
Harika bir fikir.
Ne diyebilirim ki?
Notların berbat...
İkide bir başını belaya sokuyorsun...
En ufak bir uyarıda bile zıvanadan çıkıyorsun.
Tıpkı deminki gibi.
Ben evde değilim. Sürekli seni izleyemem.
Kendine mukayyet olmak zorundasın.
Biliyorum ve denemeye devam ediyorum.
Tahmin bile edemezsin.
Senin yaşındaki bazı çocukların şimdiden işleri var.
Parasız kalmadığın için şanslısın.
Senin yaşındakilerin kendi haline bırakılması pek eğlenceli olmasa gerek,
ama durum böyle.
Bu senin hayatın ve bir yetişkin gibi davranmak zorundasın.
Bunu öğrenmek zorundasın.
Bugünlerde annene gerçekten
ne diyeceğimi bilemiyorum.
İşle ilgili ya da akli dengeyle ilgili
herhangi bir taahhütte bulunamam.
Her şeyi halledeceğini söyledi.
Güneybatıda bir yerlerde çok iyi bir yer biliyormuş.
Bunun senin kendi iyiliğin için olduğunu söyledi, ben de hayır diyemedim.
Tamam olur, dedim.
Gilles.
Gel buraya.
Buraya gel.
Bak bu nasıl çalışıyor.
- Ödevimi yapıyorum. - Sonra yap.
Sonra göster. Konsantre olamıyorum.
Sadece kopyalıyorsun!
Düzgün olmalı. Ne göt ağrısı çıktın ya.
Sonra gösteremem.
Hepsini anladın mı?
Maxime göstereceksin.
Sen yapsana. Yarın binicilik dersinden sonra geliyor.
- Boşver gitsin. - Niye?
Bu çocukça şeylerle ilgilenmiyorum.
Bana hiçbir şey borçlu olmadığını söyle, tamam mı?
Işığı kapat.
Tamam...
Makası bana ver.
Aptalca bir şey yapacaksın.
Versene hadi.
Bu hiç komik değil.
Sen kafayı yemişsin!
- Delirmiş! - Ne yaptığına bak.
Makası şu şıllığın elinden alsanıza!
Gel bakayım buraya gel gel!
Bırakın beni!
Gelsene buraya!
Kolunu kıracaksınız!
Delirdiniz mi siz? Çekil şurdan.
Tamam, tamam.
Tamam, tamam, sorun değil, her şey düzelecek.
Gelmeyeceğinden korktum.
Beni düşündüğün için teşekkürler.
O yüzden değil. Christine'den söz ediyorum.
- Ne olmuş ona? - Burada.
- Burada ne işi var? - Kaçmış.
- Nasıl kaçmış? - Bilmiyorum.
İllaki bir şeyler demiştir.
Yok, akşam yemeğinde çıkageldi, gerçekten kafayı yemiş.
- Sizikinler de orada mıydı? - Tabii ki oradaydı.
Onlara ne dedin peki?
Saçma sapan şeyler.
- İnandılar mı? - Bir şey demediler.
- Babasını arayacaklar! - Hayır aramayacaklar.
Kim diyor bunu?
Onlar ispiyoncu değiller.
Evet, bundan eminim.
Onunla konuşmuş olmalılar!
Hayır, odamda kahvesini verdim ve onu buraya getirdim.
- Uyumasına müsaade etmeliydin. - Evde mi?
Tabii evde.
- Orada kalamazdı. - Odan vardı ya.
Ya bizimkiler?
Onlara annesine gittiğini söyleseydin.
- Evet ya, onlar da bunu yiyecekler zaten! - Bir şeyler uydur.
Yok, sen götürsene!
- Götüremem! - Al benden de o kadar!
Yani kliniğe geri dönmesine izin mi verelim?
Hayır, annesine.
Hayır olmaz, babası doğruca oraya gidecek.
- Onun bir fikri olabilir. - Polisler gelecek ve panik yapacak.
Ne polisi ya?
Babası onları gönderecek!
Onu yüzüstü bırakamayız.
Delirmişsiniz! Onu gördünüz. Bakıma ihtiyacı var.
Tüm yıl boyunca iyiydi.
Şimdi de bir bakıyorsun ki, bir gün sonra klinikte.
Ona sadece sakinleştirici verdiler. Bu tür şeyler normaldir.
Tabii ya, elektroşok tedavisi de zaten çok normal!
Şimdi de bol keseden sallıyorsun.
Klinikte kullanılan bir yöntem bu. Annem orada çalışıyor!
- Sen sadece ondan kurtulmak istiyorsun. - Ne olacağı umrunda değil ki.
Christine nerede?
Bilmiyorum. Klinikte değil mi?
- Kaçtığını söylediler. - Bildiğine eminim.
- Nerden bileyim ben? - Siktir ordan!
Eve geleceğini düşündüler.
Ne iyi ki ondan daha zeki çıktı.
Mourad'ın da aklına bu parti geldi.
Onu görmedik ki biz.
Muhtemelen Paris'e giden bir trene binmiştir.
Tabii öyledir ya! Sen beni bir salak mı sandın? Çekil şurdan!
Sen ve Mourad daha evvel tartıştınız mı?
Evet, ama sorun değil. Onu anlıyorum.
Yok, herkesle sorunlu da. Kendini heba ediyor.
Futbol takımındayken, işler yolundaydı.
Ama sonra bahisçide çalışmaya başladığından beri dengesi bozuldu.
Christine sana hiç söz etti mi?
Neyden?
Ne bileyim, mesela, babasından...
Mutlaka bir şeyler söylemiştir sana. Bana tek kelime bile söylemiyordu.
Mutsuz olduğunu görebiliyordum, ama, nasıl yardım edebileceğimi bilemiyordum.
Babasıyla yaşamak istiyor muydu? - Bunu hiç zannetmiyorum!
- Peki ne istiyordu? - Belki de yalnız yaşamak istiyordu.
Daha 16 yaşında o! Kaçmasına izin veremem!
Ne bileyim ben! Bana ne söylediğini sordun!
Yalnız kalmak istiyordu işte.
Ama bunun bir delilik olduğunu kabul ediyorsun değil mi?
Belki de sana bir şey söylemesinin yolu buydu.
Ne gibi?
Mesela onu daha fazla önemsemen gibi.
Evet, biliyorum. Hayatımın daha dengeli olmasını istiyordu.
Belki.
İyi ve Mouradsız bir iş.
- Sanmıyorum... - Anneler ve kızları böyledirler!
Beni yargılıyor işte! Ama, onun için hayatımdan vazgeçmeyeceğim.
Tıpkı babasında olduğu gibi. İlgi kaynağı olmak zorunda.
Mağazadayken bencil manyağın teki oldu çıktı başımıza.
Bu yüzden ondan ayrıldım; ve onun da bana aynısını yapmasına izin vermeyeceğim.
İstediğim gibi yaşayacağım.
Ve ben bir Scientologistim... Bu benim işim.
Burada değil. Kız kardeşine ve karakola gidelim,
sonra yine buraya geliriz.
Olanlar için üzgünüm. O benim için çok önemli.
Onu kaybetmek istemiyorum.
Bilmediğine yemin eder misin?
Yani onu hiç görmedin mi?
Yemin ederim.
- Gitmemiz gerek. - Önce bir soru.
Ne?
Bekle.
Bu bir sır.
Aptalca sırlar için zaman yok!
Aptalca değil. Kimseye söylemeyeceğine söz verir misin?
Söz veriyorum.
Gel o zaman.
Chloé'yu hatırlıyor musun?
Şu dördüncü sınıftakini.
Ben senin sınıfında değildim ki.
Her zaman onunla takılırdım, şu sarışın kız var ya.
Evet, hatırladım. Uzun bir süre önce kaybolmuştu.
Sadece bu kadar ha. O kaybolmadı.
Babası bir ressamdı.
Lozère'deki eski bir çiftliğe taşınmışlardı.
Çiftlik sanatçılarla doluymuş.
Yeniden yapmışlar. Harika bir yermiş.
Nereden biliyorsun ki? Berbat bir yer de olabilir.
Bana sık sık yazar. O benim en iyi arkadaşım.
Oraya mı gitmek istiyorsun?
Uzun zamandır istiyorum.
Kimseye söylemedim.
Sen hariç.
Senin de gelmeni istiyorum.
- Ne zaman? - Hemen şimdi.
Üzerimde hiçbir şey yok ki!
Benim de öyle.
Bekle.
Ne var?
Tereddüt ettin. Bunu yapmamalıydın.
Yalnız başıma gideceğim.
Bana sadece bir saniye ver.
Hayır, bir saniye yok. Artık çok geç.
Ben de geleceğim.
Biz yapayalnız kalacağız, biliyor musun?
Ailesiz...
parasız ve evsiz.
Sen benim olacaksın...
ve ben de senin. Hepsi bu.
Biliyorum.
Hâlâ gelmek istiyor musun?
Evet.
- Hiç gitmeyeceklerini sandım. - Sence geri gelirler mi?
Yok, Paris'te olduğunu sanıyorlardır, ve yarın bir gün döneceğini.
Kendilerini sikebilirler o zaman.
Françoise'nin kazağını al. Sıcak tutar.
Buna ihtiyacın olacak.
Ve ceketim.
Hayır, böyle iyi.
Senin yanında olmasını istiyorum.
Bunu al.
Çok fazla bir şey değil, ama yardımcı olabilir.
Alsana.
Chloé'un telefon numarası sen de var mı?
Hayır, orada telefon yok ki.
Su ve elektrik de yok.
Peki ya adres?
İkinizin birbirinize yazdığını sanmıştım.
Biz hiç yazışmadık.
Gilles bunu bilmiyor. İstemiyorum bunu.
Yalnız gitmek istemiyorum.
Onu seviyor musun?
Evet, seviyorum.
Yalnızca onu seviyorum.
Haritaya bakmayı kes.
Sana Villefort yolunda olduğunu söyledim ya.
Ara onları. Belki gelip bizi alabilirler.
Telefon, su ve elektrik yok orada.
Peki nasıl yıkanıyorlar?
Bir kuyuları var.
Ve?
Leğen kullanıyorsun. Suyu ısıtıyorsun.
Çok basit bir olay.
Daha önce hiç yaptın mı?
Yok.
Ateşi versene.
Bütün bunları Chloé'mi söyledi sana?
Evet.
Karanlıkta orada olmayacağız.
Haritada o kadar da uzak gözükmüyor.
En az 12 millik dolambaçlı bir yol.
On iki mil...
Bir şey değil ki.
Yolda hiç araba yok.
Ve yakında hava kararacak.
Çeviren: Mehmet Gündoğdu @avuntusaati